Loading...
AMANDA, LAAT ME HET UNIVERSUM ZIEN 2018-04-09T12:03:01+00:00
KOOP DE BOEKEN

AMANDA LAAT ME HET UNIVERSUM ZIEN

…Henriëtta knikte en fluisterde zachtjes. “Amanda, laat me het universum zien.”

Onmiddellijk verdween Amanda en verscheen een holografische afdruk van de kosmos. Henriëtta hapte naar adem. Ze wist niet waar ze eerst moest kijken. Zo mooi was het.

Planeten cirkelden rond hun hoofden, Sterrenstelsels werden uit grote explosies geboren en deinden uit om hun eigen evolutie in te zetten.

“Raak iets aan.” zei Lucas.

Zonder aarzelen stapte Henriëtta op het pasgeboren sterrenstelsel af en raakte één van de grootste planeten aan. Meteen werd deze groter en leek hen op te zuigen. Tellen later bevond ze zich op deze planeet en maakte ze in sneltempo de evolutie van de nieuwe ster tot hoogontwikkelde planeet mee. Intussen zweefde de stem van Amanda door de ruimte terwijl ze uitlegde wat er op dat ogenblik gebeurde. Henriëtta had geen ogen genoeg om alles te bekijken. Het was allemaal zo mooi, zo wonderbaarlijk dat ze zich deel van een groter, sterker en machtiger geheel dan zichzelf waande. Rond haar barstten vulkanen uit en ontstond plantaardig en dierlijk leven dat zich ontwikkelde tot een hogere, intelligentere soort, om dan weer uit te sterven en plaats te maken voor een nieuwe evolutie. Dit alles was zo mooi en perfect in evenwicht dat Henriëtta, ondanks alle natuurgeweld om zich heen wist dat het goed was zoals het was. Het was een onderdeel van het ontstaan en de evolutie van de dingen en het feit dat zij dit alles op die manier kon aanschouwen bezorgde haar kippenvel.

Intussen hield Amanda haar betoog met een zachte, mysterieuze stem die Henriëtta leek te hypnotiseren.

“De planeet Byrgamon, tien miljoen lichtjaren van onze aarde verwijderd ontstond vijftien miljoen jaar geleden door de explosie van een ster. De planeet Byrgamon heeft drie manen en twee zonnen en is één van de grootste van het sterrenstelsel waartoe het behoort. Hij is tweehonderdvijftig maal groter dan de aarde en heeft een diameter van ongeveer drie miljoen tweehonderdduizend kilometer. Hij behoort tot het Yrnyatexstelsel en is één van de planeten die, net zoals de aarde vatbaar is gebleken voor de evolutie van nieuw leven. Niet alle details omtrent de evolutie van de verschillende soorten levende wezens op deze planeet zijn gekend, maar wetenschappers zijn er wel in geslaagd zich een idee te vormen van de manier waarop alles hier is ontstaan en geëvolueerd. Wat ik je hier toon is een theorie, maar veel van de informatie die ik je ga geven is gebaseerd op bewezen feiten.

In tegenstelling tot de aarde heeft Byrgamon geen ijstijden gekend. De oorspronkelijke groep levende wezens, de Baryaxeptades zijn vermoedelijk uitgestorven door het onderling uitmoorden van hun eigen soort. De Baryaxeptades waren minder ontwikkelde wezens dan de mensen, maar hadden fysiologisch wel veel met de mens gemeen.”

Henriëtta zag een groep grote, bebaarde mannen met een klein hoofd en slechts één klein oog. Ze hadden een kleine romp op lange benen en liepen met een grote stok als wapen in hun grote, slanke handen over de uitgestrekte groene weiden. Ze renden enorm snel vanwege hun lange benen, die zeker twee maal zo lang waren als die van een gemiddelde grote mens. Ze haalden een wilde kudde dieren in die op antilopen leken. De dieren hadden echter in tegenstelling tot antilopen geen vacht, maar waren bedekt met slijmachtige schubben.

“Wetenschappers gissen al lang naar wat er precies de aanleiding was voor het uitsterven van de Baryaxeptades en vermoeden dat onderlinge twisten en machtsspelletjes de soort uiteindelijk fataal werd, maar achten dit niet volledig bewezen. Hoe dan ook, deze soort is volledig uitgestorven en heeft een groot aantal van de bestaande diersoorten in zijn ondergang met zich meegesleurd. We vermoeden dat deze soort over een erg geducht en extreem dodelijk wapen beschikte dat erin geslaagd is de soort in een fractie van een ogenblik van de Byrgamonbol te vegen.

Het uitsterven van de Baryaxeptades bleek echter een zegen te zijn voor de planeet, want daardoor kreeg een nieuwe soort de kans zich te ontwikkelen.

De nieuwe soort, de Sympro Manes is veel vredelievender en respectvoller voor haar omgeving en wordt dan ook algemeen als een hoogontwikkelde soort beschouwd. Zij zijn ook op technologisch niveau sterk ontwikkeld.”

Henriëtta staarde naar de grote wezens met een grote hersenpan en lang, slank lichaam. Zij leefden in prachtige, glazen kastelen die schitterden in het licht van de grote zon, die veel groter leek dan de zon die zij op aarde kende.

“De temperatuur op Byrgamon bedraagt voortdurend honderd graden Celsius, wat voor een mens onmogelijk te verdragen is, maar waar de Sympro Manes uitzonderlijk goed bij gedijt.”…

KOOP DE BOEKEN
CONTACTEER ONS OM DE CD TE BESTELLEN
Spread the message